گون

دارم بابا ميشم

پ ن : به علت يك سري مسائل كمتر ميرسم آپ كنم  اما مخلص دوستان هستيم

 با شورت روي تخت ولو مي شوم . تخت هنوز سرد است موهاي بدنم تيز  مي شوند  و بدنم  در هم گره مي خورد افكارم منجمد مي شوند  ،" مسخ " يادم مي آيد . 

مادرم مي گويد در درياي بوشهر بوده  و  روي قايق  موتوري ،  اما  اين خاطره  چيز جالبي نيست  تا وقتي كه بگويم فرداي همان روز در بيمارستان  شهر خودمان  من به دنيا مي ايم  البته گمانم پس فرداي آن روز باشد  . بگذريم حالا مادرم در آن حال و احوال اگر يك روز چپ و چس بگويد جاي اغماض دارد . هر چي از كودكي يادم مي آيد  بيشتر مريضي است  و اينكه نحيف تر از همبازي هايم بودم  با اين حال   شير خوردن  خودم را ياد مي دهم  . حالا حتما فكر مي كنيد عجب حافظه اي دارم  يا شايد  دارم خالي مي بندم .باور كنيد اين طور نيست خالي نمي بندم  حافظه ام هم استثنايي نيست يعني هست اما در به ياد نياوردن  . نكته آنجاست كه تا سه سالگي و شايد بيشتر شير ميخوردم . فكرش را بكنيد خوب ياد مي دهم كه وقتي از بازي با بچه ها خسته مي شدم يا يكي از بچه ها سر به سرم ميگذاشت  زود برميگشتم خونه و تواما تغذيه ي احساسي و شكمي مي شدم . اما اين سه سال و اندي شير خوردن جبران ضربات سهمگين امواج دريا را نكرد  تا هشت نه سالگي كوچكترين ضربه  به بدنم ان موضع را سياه مي كرد . دكتر مكتر  زياد رفتم يعني بردندم اما اخر خودش خوب شد . شايد به خاطر همين است كه هنوز هم از جماعت دكتر بدم مي ايد تفاوتشان باقصاب اين است كه پول را زير ميزي مي گيرند . اما انچيزي كه خوب نشد همان حواس پرتي و گيجي من بود . تا ياد دارم . پول گم كردم . عينك گم كردم . خودكار ، دفتر مشق (اين يكي بد بود ازبسكه معلم باور نمي كرد باز هم  دفتر مشقم گم شده باشد ) كتك خورم را خوب كرد ، .....

حالا هر چه بزرگتر شديم گيجي و ونگي مان هم بزرگتر شد . دوران  نامزدي برادر زنم به زنم مي گفت فكر يك شوهر ديگه باش اين  اخرش يه روز تو را يه جا ميذاره و ميره . 

چند روز پيش ، جمعه را ميگويم . رفتيم كوه يك نوع گياه كوهي بچينيم  كيفم را گم كردم . حساب كردم دو كيلو چيدم كيلويي 50 هزار تومن پايم آب خورد . سرفلكه كيلويي پنج هزار تومن ميدهند صد بار هم دولا راست ميشوند جلوي ْآدم .

پ ن :تمام دوستاني كه من را از نزديك مي شناسند تا من را مي بينند قبل از سلام يادشان مي آيد كه من املايم افتزاه است . حالا دارم مطلبي مي خونم توش نوشته" همذات پنداري با قهرمان داستان  " در اين مورد من تا حالا فكر مي كردم همزاد پنداري است 

 پ ن : دیروز توی پلاس نوشتم "کاش صابون بودم زیر بارون"  اون وخ تا حالا تو کفِش موندم

اين را كه مي گويم شرح ماوقع يا لااقل تصويري است  از بختكي كه بر من افتاده (نمي گويم تصور چون تصور فاعل دارد و  من مفعول تمامم) . بختكي كه همواره با من است درست تر بگويم با من كاري ندارد . فقط روي كولم سوار است  و از صداقت خارج نشوم بدون اغراق وزني ندارد . تنها كه هستم سبكي اش بسيار مشهود است اما برخلاف تمام مشكلاتي كه عمري را  با من طي كرده اند  و انگار كه از من مسن ترند و همچنین تمام تنهايي من را مالكند ، اين نوزاد تا از تنهايي در مي ايم از پشتم پیاده می شود شاید برای همین است که بايد جلویش لنگ پهن کنم . جلوی هر کسی که تنهایی ام را می شکند می ایستد رو به من طوری که نمی گذارد مخاطبم را ببینم  .  باچشمهاي بدجنس و ژست روشنفكری اش حرف مي زند و حرف مي زند  یک برابر ، دوبرابر .ده برابر، هزار برابر مخاطب بيچاره من ،حرف مي زند . اما همان حرف انها را مي زند  منتها با رنگ لعابي كه مي فهمم  پدر سوخته دارد مرا بازي مي دهد . مرا  خنگ تصور كرده . فكر مي كند  خرم نمیداند  من از پشت تمام اين كلمات مي فهمم كه دارد سرم شيره ميمالد .نميداند  من اخرِ تمام این زرنگی ها هستم  . هر پدرسگي كه مي خواهد باشد . او را مي گيرم طناب منطقم را دور گردنش مي پيچم و مي كشمش پايين . بیا . بیا  . با هم پايين مي رويم  . لجن دور تا دور مان را مي گيرد بوي گند فاضلاب و لجن نشئه ام مي كند  از اينكه با هم غرق مي شويم  مشعوف مي شوم . مشعوف مي شوم كه چه راحت  روزهايم را مي بازم

اين حال روز واقعي اين روز هاي باخته ي من است

 پ ن : امیدوارم درک کنید حال و روزم را ، اما دچار نشوید

با ان همه شيريني كه گفتم معلوم است نويسنده آدم پخته و درد كشيده و بسيار آگاهي است  اما  جامعه ما حتي روشنفكرانش بيشتر به جاي اينكه انچه در سر دارند را تفسير كنند   تمايل به كوبيدن مخالفان دارند 

انگار از پيش مي دانند حرفشان در جامعه خريداري ندارد البته بدين مضمون كه نرود ميخ اهنين در سنگ 

خشمي كه در كتاب موج مي زند  دلسوزي ام را بر مي انگيزد  دوست دارم سيگاري تش كنم بگذارم لاي كتاب، و چند دقيقه اي بهش استراحت بدهم  كه ارام تر بشود 

خشمش به من هم سرايت كرده سيگاري نيستم  راه ميروم و بعد اين پست را مي نويسم 

پ ن : خوبي كتابهايي كه از روي صداقت نوشته شده اينست  كه انگار با هم حرف مي زنيد  و برايت درد و دل مي كند 

 و اما پي نوشت بي ربط  دوست دارم اين جمله ي "نظر بدهيد " را عوض كنم از بسكه جمله ي ريقو ايست اما  حسش نيست حوصله اين ..كلاسي هارو ندارم